Selâhaddin İçli’ yi Saygıyla Anıyoruz

( 6 EKİM 1923 - 14 EKİM 2006 )

                6 Ekim 1923’de İstanbul Beşiktaş’ta doğdu. Babası İbrahim İçli, annesi Zekiye İçli’dir. Nimet ve Umran adında iki kız kardeşi vardır. 1927 yılında babasının Susurluk Borasit Madeni’nde görev almasıyla, İlkokulu Susurluk’ta, Ortaokulu ve Liseyi Balıkesir’de yatılı olarak okudu.

                1949’da İstanbul Tıp Fakültesi’ni bitiren İçli, 1981 yılına kadar çeşitli illerde doktorluk mesleğini sürdürdü ve 1981 yılında ayrılarak, İstanbul Devlet Türk Mûsikisî Konservatuvarı’nda sanatçı öğretim görevlisi ve müdür yardımcısı oldu. Okulun İTÜ’ye bağlanmasıyla, Profesör ünvanı aldı ve kompozisyon bölümüne başkan tayin edildi.       

                1955 yılında Pınar İçli ile evlendi. Bir oğlu oldu.

                Müziğe babasının etkisi ile başlamıştır. Hem anne, hem baba tarafından kardeş çocukları olan Udî Bestekâr Şerif İçli ve İbrahim İçli ( babası), 1914 yılında Beşiktaş Mûsikî Kulubü’ne devam ederler. Neyzen İhsan Bey’in hoca olduğu bu ocakta yetişenler arasında Hakkı Derman’da vardır. Babasının müziğe olan âlakası ve zengin repertuvar bilgisi, oğlu Selâhattin’in kulağı o yaşlarda işlemişti.

                İlk bestesini 17 yaşında yaptı. Bu çalışmaları özellikle, Şerif İçli tarafından desteklendi. 1942’de büyük hayranlık duyduğu Selâhattin Pınar ile tanıştı ve her konuda feyz aldı. Ayrıca Kanuni Ekrem Karadeniz’den de dersler aldı.

                Sayısız beste yapan İçli, müziğin her yönine hizmet etti. 400’ün üzerinde makale, fıkra, araştıma ve benzeri yazıları yayınlandı.

                Geçtiğimiz yıl 13 ekim’i 14 ekim’e bağlayan gece yarısı istanbul’da vefat etti.

                Değerli hocamızın hayatını ve müziğimize kattıklarını elbette ki bu kısa yazı ile anlatmamıza imkan yoktur. Fakat hayatına dair daha geniş çaplı araştırmalarımızla huzurlarınıza gelene kadar bu özet en azından ona saygımızın ve özlemimizin bir göstergesidir. Saygıyla ve rahmetle anıyoruz…

                                                               YAZAN: YÜCE GÜMÜŞ